Evlilik, birlikte yaşamak isteyen bir çiftin karşılıklı birbirlerine verdikleri sözleri içeren güven, sevgi, saygı, şefkat, sadakat, adalet temeline dayalı oluşturdukları bir ilişki türüdür. Burada resmi evlilikler ile ruhsal evlilikleride konuşmak gerekiyor. Birlikteliği resmi olarak onaylamak isteyen çiftler nikah yaparak karı koca rollerini alırken; uzun yıllar birlikte yaşayan ve yaşamak isteyen ancak resmi nikah yolu seçmeyen çiftlerde ruhsal olarak evlenmiş olmayı kabul etmiş oluyorlar.
Aradaki fark resmi nikahta kadın ya da erkek yasalar altında hakları açısından korunmaya alınmış ve toplumun sosyo dinamik yapısı tarafında da görece kabul edilmiş oluyor. Hangi yolu seçmiş olursa olsun çiftlerin birlikte kalmayı ve yaşamayı seçmesi bir çeşit hayatta kalmayı birlikte seçmektir.
Ruhsal ya da resmi nikah yoluyla yapılan evliliklerde gerçek güvenli bağlanmanın ve ilişkinin derinliği zaman içinde çiftler tarafından fark edilmeye başlanmakta ve terapiye bir sorun olarak gelmektedir. İlişkinin parçalanmasında Çiftlerin birbirinin stres kaynaklarını nasıl beslediğini fark edememeleri önemli bir dinamiktir.
Yaşanan her türlü sorunu ya da zorlanımı her koşulda konuşabilen, birbirini duyan anlayamaya çalışan çiftlerin evliliklerinin daha sağlıklı ve uzun ömürlü olduğunu görüyoruz.
Ben kavramı ile biz kavramını dengeleyen çiftler hem kendi bireysel alanlarını korumakta hem de çift olarak ilişkinin alanlarını koruyabilmektedir.
Birbirinin kırmızı çizgilerini fark eden, sınırlarını zorlamayan çiftler, kendilerini ilişkide güvende hissettikleri için mutlu olmayı başarırlar. Güvende hissetme hali ilişkide hakkaniyet, adalet, birbirlerinin sorunlarına duyarlılık geliştiremeyi de beslemektedir.
Güvenli bir ilişkinin belirtileri:
